Urodził się w 1835 roku w Skorzęcinie koło Gniezna, a zmarł 22 stycznia 1906 roku we Lwowie. Był polskim lekarzem, działaczem społecznym.

Jego ojcem był nauczyciel ludowy Franciszek Ksawery Łukaszewski, który po uzupełnieniu wykształcenia na Uniwersytecie Wrocławskim został pedagogiem i literatem. Julian Łukaszewski ukończył w 1858 roku gimnazjum w Trzemesznie. Następnie, dzięki wsparciu finansowemu Seweryna Mielżyńskiego i Towarzystwa Pomocy Naukowej, studiował medycynę na Uniwersytecie w Gryfii, Pradze, Krakowie, a studia ukończył w Berlinie. 5 sierpnia 1862 roku uzyskał stopień doktora medycyny i chirurga.

Po powrocie w rodzinne strony zaangażował się w działalność Komitetu Centralnego Narodowego. W 1862 roku powierzono mu stworzenie struktur organizacyjnych w zaborze pruskim oraz organizację transportu broni dla powstańców. W grudniu 1862 roku, przebywając w Bydgoszczy, zorganizował tajne spotkanie działaczy patriotycznych, m.in. Józefa Demontowicza i Mariana Langiewicza.

W marcu 1863 roku oficjalnie otrzymał funkcję komisarza rządowego na Prusy Zachodnie, a 1 listopada komisarza pełnomocnego na zabór pruski. W czerwcu 1864 roku, unikając aresztowania, opuścił ziemie polskie. Został zaocznie oskarżony razem ze 149 innymi powstańcami w procesie sądowym, który rozpoczął się 7 lipca 1864 roku w Berlinie.

Początkowo przebywał w Paryżu, gdzie działał w Zjednoczeniu Emigracji Polskiej. Od 1865 roku mieszkał na terenie Rumunii, gdzie prowadził praktykę lekarską. Rok później założył w Mihăileni Stowarzyszenie Biblioteki Polskiej, zajmujące się Biblioteką Polską w Rumunii. Działało ono do 1892 roku i stanowiło nieformalne centrum polskiej emigracji, przyciągając Polaków zamieszkujących okolice Bacau, Piatra Neamț, Jassów, Izvoresti, Tecuci, Botoșani i Pașcani.

W 1870 roku został lekarzem naczelnym w szpitalu psychiatrycznym w Jassach. Jednocześnie organizował tam kolonie polskie dla uchodźców. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Urodził się 15 grudnia 1900 roku w Dziewierzewie pod Kcynią. Był synem Józefa i Katarzyny. W maju 1918 roku zdał maturę w Kcyni i niemal natychmiast został powołany do wojska. Ze względu na posturę wcielono go do I Pułku Gwardii Cesarskiej w Berlinie.

Nie zdążył trafić na front, ponieważ podczas ćwiczeń rekrutów kolega zahaczył granatem o naramiennik i poranił kilka osób, w tym Franciszka. Ze szpitala wypuszczono go na początku listopada 1918 roku. Zdążył być świadkiem przyjazdu do Berlina zbuntowanych marynarzy z Kilonii i Hamburga. Jako ciężko ranny otrzymał urlop zdrowotny aż do Bożego Narodzenia.

W domu, w Dziewierzewie, spotkał ojca, który także przyjechał na urlop. Dzień po świętach odwiedził ich sąsiad z informacją, że w Poznaniu wybuchło powstanie. Z tym wydarzeniem wiążą się dwie ciekawe sceny. Katarzyna, matka Franciszka, po usłyszeniu wiadomości bez słowa poszła do kuchni pakować prowiant na drogę. Świadczy to o tym, że doskonale wiedziała, co nastąpi i co zrobią jej mąż oraz syn.

Druga scena dotyczyła Józefa i Franciszka. Obaj nie pytali sąsiada, co mają zrobić ani dokąd się udać. Zebrali rzeczy i przygotowany prowiant, po czym udali się do innego sąsiada, z którym wyruszyli do miejsca zbiórki. Jak się okazało, było ono od dawna wyznaczone na taki wypadek. Oznaczało to, że konspiracja przedpowstaniowa zdała egzamin, a obaj byli jej członkami.

Franciszek w szeregach powstańczych brał udział m.in. w ataku na pociąg pancerny w pobliżu Rynarzewa, gdzie dziś stoi kamień upamiętniający to wydarzenie. Po podpisaniu traktatu wersalskiego został wcielony do armii polskiej walczącej na wschodzie. Wziął także udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ciężko ranny w kark, co omal nie doprowadziło do jego śmierci.

Odznaczenie za męstwo odebrał jako pacjent szpitala polowego z rąk Józefa Piłsudskiego. Był także w niewoli bolszewickiej przez kilka minut, jak sam wspominał ze śmiechem. Podczas pomocy radiotelegrafistom został wraz z innymi otoczony przez bolszewików, którzy zabrali broń, ubrania oraz wszystko, co dało się zabrać, po czym odeszli. Historia ta była długo opowiadana w pułku i rozweselała słuchaczy.

Po wojnie Franciszek został skierowany do Krakowa do szkoły oficerskiej, a po jej ukończeniu do jednostek stacjonujących w Wielkopolsce. We wrześniu 1939 roku ze swoją jednostką z Kalisza został skierowany do Lwowa, gdzie przeżył trzy tygodnie oblężenia niemieckiego. Ku zaskoczeniu wielu Niemcy ostatecznie odstąpili, a Lwów zajęli Rosjanie.

Dowództwo radzieckie nakazało zbiórkę oficerów na Placu Bernardyńskim. Oficerowie mieli zostać internowani. Franciszek wraz z kolegą, który również nie dowierzał Rosjanom, uciekli ze Lwowa w ubraniach cywilnych dostarczonych im przez Ukraińca, krawca o nazwisku Wowk. W ten sposób obaj uniknęli losu ofiar Katynia.

Wojnę spędził jako pracownik kolei pod Poznaniem. Po wojnie został aresztowany przez bezpiekę, początkowo nie znając przyczyny. Później okazało się, że w okolicy, gdzie podjął pracę w folwarku, walczył oddział „leśnych” dowodzony przez jego dawnego kolegę z pułku. Podejrzewano, że obaj mieli ze sobą kontakt, a Franciszek miał rzekomo dostarczać żywność z folwarku dla leśnego oddziału.

Po dwóch latach został zwolniony i udał się do Gdyni, gdzie od okresu przedwojennego mieszkali jego dwaj młodsi bracia oraz rodzice. Ukończył studia ekonomiczne i do emerytury pracował w Morskiej Agencji w Gdyni.

Urodził się w Gdyni w 1953 roku, jest historykiem zajmującym się historią Pomorza. Jest autorem m.in. publikacji „Pomorza historie mniej znane”. Publikował w „Pomeranii”, kanadyjskiej „Gazecie”, pismach lokalnych oraz na łamach internetowego Studia Opinii.

Od kilku lat jest wykładowcą Gdyńskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Artykuły publikowane przez Jerzego Łukaszewskiego można znaleźć na stronie Studio Opinii.